بازگشت غمگین

سلام امروز صبح به سرم زد

که بیام سر بزنم به وبلاگم و چقد دلم گرفت

از روزایی که با وبلاگ نویسی میگذروندیم

از دوستای خوبی که پیداشون

کرده بودم و تلگرام و اینستاگرام گرفت

میدونین من وقتی به خاطره ای که

به آدماش دسترسی ندارم میرسم

واقعا ناراحت میشم واسه همین

سعی میکنم زیاد نرم تو گذشته

و به جایی خیره نشم

نمیدونم آیا کسی هست که هنوزم

سر بزنه به این کلبه درویشی

من یا نه ولی من دلم خواست

این پستمو تو اولین فضای مجازی

که پیدا کردمش بزارم و لاغیر

نظر بزارین خیلی خوشحال میشم بدون اغراق

ورود پسران ممنوع...